Bráðfallega Bhutan – land þrumudrekans – Beautiful Bhutan – land of the thunderdragon

Jæja... þá er nú meirihlutinn af ferð foreldranna yfirstaðinn og við komin til Agra sem hýsir Taj Mahal, eitt af 7 undrum veraldar. En meira um það seinna....

Well... my parents trip nearly over and at the moment we are in Agra, which is famous for the Taj Mahal. More about that later...

Hvað kemur upp í huga ykkar, kæru lesendur, ef ég segi Bhutan? Jú, það hljómar svolítið eins og eðalgastegundin butan (aula-nördahúmor) en á fátt sameiginlegt!
Bhutan er konungsdæmi sem liggur að miklu leyti upp í himalayafjallgarðinum og íbúar þess telja rúmlega hálfa milljón. Landið er í kremju á milli stórveldanna Indlands (í vestri, suðri og austri) og Tíbet (búúúúú á Kína) í austri. Þrátt fyrir að vera pínulítið (tæplega helmingurinn af flatarmáli Íslands), samanborið við risana í kringum sig, er landið afar torfært og mörg dreifbýlli héruðin í allt að 2 daga göngufjarlægð frá aðalvegunum.

Bhutan is a small monarcy, squished in the hills of the Himalayas, between two giants, India in the west, south and east and Tibet (boooohhh China) in the north. Even though it is tiny (a little more than half the size of Iceland) it is very tough to go around and in the more rural areas it can take up to 2 days to walk to the main road.

Landið hefur verið frekar lokað fyrir ferðamönnum allavega hingað til og gera stjórnvöld miklar ráðstafanir til að hafa sem mesta stjórn á ferðamannastraumnum. Þannig getur maður ekki bara pakkað í poka og hnýtt á sig skóna heldur þarf maður að vera búinn að borga ferðalagið allt (ákveðin upphæð á dag en innifalið í henni er gisting, allur matur, bíll, bílstjóri og leiðsögumaður) og flugmiðann (þeir gera kröfu um að maður fljúgi allavega aðra leiðina) áður en maður fær landvistarleyfi. Ástæðan fyrir þessu mikla eftirliti segja ráðamenn að sé til að varðveita menningu landsins (gegn hinu illa vestri) og get ég alveg tekið undir það og kannski sérstaklega í þessu tilfelli þar sem saga Bhutan er nokkuð einstök. Í Bhutan voru ekki lagðir vegir fyrr en um 1960 (og eftir okkar för virtist ekki hafa verið mikið gert í viðhaldi sumra þeirra síðan þá) og sjónvarpið kom í byrjun áttunda áratugarins (nokkrar stöðvar, m.a. MTV, eru bannaðar). Í höfuðborginni, Thimphu, eru engin umferðarljós en á stærstu gatnamótunum er lögreglumaður á hringtorgi sem stjórnar umferðinni með afar ballettlegum handahreyfingum!!

The country has been rather closed to travellers and the government does a lot to prevent sighthungry backpackers to flock in. It is for example not possible to just apply for a visa. You have to start with contacting a travel agency and pay the whole packed, including one flight, since they require you to fly either in our out of the country, before getting the visa! The reason for all this is said to prevent the culture and heritage of the country (from the evil west) and I totally agree that it should be done wherever it is possible. In Bhutan, roads were not constructed until in the sixties and tv didn´t exist there until the eighties (even now some channels are banned, including MTV). In Thimphu, the capital, there are no traffic lights, only a lone policeman with ballet like handgestures who controls the traffic!


LÖGGIMANN - EÐA KANNSKI UMFERÐARLJÓS?? STOPP EÐA AF STAÐ??
A POLICE MAN - OR MAYBE A TRAFFIC LIGHT?? STOP OR GO??

Bakpokaferðalangarnir (og nutellapönnukökurnar þeirra) sem maður sér á Indlandi (og hefur heyrt af í Nepal) eru hvergi sjánalegir.

The backpackers (and their accompanying nutella pancakes) which one sees in India (and heard of in Nepal) are nowhere to be seen.

Í ár ganga hinsvegar miklar breytingar í garð þar sem krónprins síðustu tæplega 30 ára (ss. unglamb eins og Spólan ;o) tekur við völdum sem 4 konungur ríkisins en um leið verður það lýðræðisríki.... tjah, bara eins og Danmörk, Noregur og Svíþjóð... Flestir íbúarnir eru nú ekki alveg sáttir við þessa þróun þar sem þeir halda mikið upp á konunginn sinn og þykir hann vera mjög sanngjarn... sjáum til hvernig þetta allt fer!

This year a lot of changes are going to happen in Bhutan. The crownprince for the last 30 years (young like me... wink, wink) is going to become the 4th king but at the same time the monarcy will turn into democracy... probably like we see in Denmark, Sweden and Norway. Most of the inhabitants are not sure if they want this change or not since they are very happy with their king... let´s see!

Í Bhutan er þjóðartungumálið dzongkha en það þróaðist frá tíbetsku og er nægilega frábrugðið henni þannig að Tíbetar skilja það ekki. Meirihluti þjóðarinnar eru buddhistar en einnig er að finna hindúa og múslima (oftar en ekki verkamenn frá Indlandi). Í dag lifir þjóðin að mestu leyti af útflutningi raforku til Indlands og ferðamannaiðnaði. Nóg um það...

The national language in Bhutan in Dzongka but it evolved out of Tibetian but is different enough so Tibetans don´t understand it. Majority of the nation is buddhist but there are also small groups of hindus and muslims, mainly labourers from India. Today the main financial resources are export of electricity to India, farming and tourism. Enough about that...

Við byrjuðum ferðalagið okkar snemma um morgun í Darjeeling þar sem við hittum kjaftaglaðan bílstjóra á litlu rúgbrauði sem keyrði okkur til tvíburabæjanna Jaigon og Phuntsholing á landamærum Indlands og Bhutan. Hann fræddi okkur meðal annars um sjálfstæðisbaráttu Ghurkha-nna (Nepalar á Indlandi) við kommúnistastjórninga í Vestur Bengal og vildi endilega gefa okkur reyktan jakuxaost, lostæti sem allir í Darjeeling kunna að meta... hmmm... ég ákvað að slá til en eftir um 20 mínútur í munninum og bara reykjarbragð (ekki mjög gott sé því blandað saman við hlykkjótta vegi með þverhnípi niður) og sífellt uml um frá bílstjóranum um að bragðið færi að koma var höfuðið á mér farið að snúast í hringi og ég spýtti molanum út svo lítið bæri á þegar bílstjórinn leit undan... tuggði síðan tyggjó og dásamaði bragðið... óforskömmuð, ég veit....
Eftir um 6 tíma keyrslu um hlykkjóttar brekkur Darjeeling komum við niður á sléttuna, í hitann og rakann. Það er ekki ýkja erfitt að fara yfir til Bhutan, einungis eitt hlið að fara í gegnum (og nýtti ég mér það og fór 5 sinnum sama daginn á milli landanna) en ef maður ætlar að gista í Bhutan vandast málið. Sem betur fer var allt klappað og klárt fyrir okkur og það sem ekki var klappað og klárt var bara klappað til af leiðsögumanninum okkar Sonam.

We started our trip early morning in Darjeeling where we met our very talkative driver who took us to the twintowns of Jaigon and Phuntsholing on the India-Bhutan border. He told us about the fight for independence of the Ghurkhas (Nepalis in India) with the communists in West Bengal and gave us smoked yak cheese which he claimed that was a Darjeeling speciality.... hmmm, after 20 minutes of smokey taste in my mouth combined with twists and turns of the hill roads, mumbling driver who told me that the very good taste was about to come out, my stomach was about to turn upside down so I spit it out when he wasn´t looking and for the rest of the trip enjoyed my cheewing gum, telling the driver that it tasted very good... I know, I know... blame it on my upbringing... hehehe!
It took about 6 hours to get to Bhutan but it was remarkably easy to get in and out... well, I went 5 times in 5 hours but everything was of course already fixed and what wasn´t fixed got fixed by our guide, Sonam.


5 FÍLAR LÖGÐU AF STAÐ Í LEIÐANGUR
NINGPO (BÍLSTJÓRINN), SONAM (FARARSTJÓRINN), MÚTTA (YFIRMAÐUR ÖKUMÁLA), SPÓLA (AÐSTOÐAR LEIÐSÖGUMAÐUR) OG PATTI (YFIRGRÍNARI)


MÚTTA OG HÖFUÐ FJÖLSKYLDUNNAR
MOM AND THE HEAD OF THE FAMILY

Í Bhutan eru þjóðbúningar beggja kynja mikið notaðir, t.d. eru allir skólakrakkar í þeim, allir sem vinna hjá ríkinu og allir sem vinna að ferðamannaiðnaði. Sonam og Ningpo voru klæddir í gho næstum allan tímann en það er sloppur, oft listilega ofinn, úr bómull sem vafinn er utan um líkamann og bundinn með bandi um mittið. Svo eru karlarnir í hnéháum sokkum og í skóm eftir hentugleika.

In Bhutan the national costume of both sexes are used a lot, all school children, state employees and tourist operators wear them. Sonam and Ningpo were dressed in their gho nearly all the time, but the gho can be likened with a bathrobe which is tied tightly in the waist. The they wear knee high socks and regular shoes.


SONAM Í BHUTANSKRI LÚGUSJOPPU AÐ KAUPA BETEL-HNETU SEM HANN TYGGIR DAGINN ÚT OG INN OG LITAR TENNURNAR HANS RAUÐAR
SONAM BUYS A BETEL NUT WHICH HE CHEWS DAY IN AND OUT AND STAINS HIS TEETH RED


STELPUR Í KIRA, ÞJÓÐBÚNINGI KVENNA Í BHUTAN
GIRLS IN KIRA, NATIONAL COSTUME OF WOMEN IN BHUTAN

Þrátt fyrir að hátímabil í ferðamannaiðnaðinum sé ennþá fannst okkur við stundum vera þeir einu enda mun fleiri sem koma til landsins að hausti til þar sem litríkar trúarlegar hátíðir eru þá frekar haldnar. Við vorum hins vegar svo heppin að lenda óvart í myndatöku hjá menningarklúbbi sem var í fullum skrúða...

Even though the second biggest tourist season is now we often felt like we were the only travellers there as much more people plan their trip around the colorful religious festivals in the autumn. But we got lucky as accidentally we walked into a photoshoot of a cultural club in full dresses...


HOPPEDÍHOPP


DANS

Þjóðaríþrótt Bhutana er bogfimi og auðvitað vorum við heppin að fá aðeins að fylgjast með héraðsmótinu sem var í gangi í Paro. Það kom okkur á óvart hvað keppendurnir voru allir með flotta boga og svo var einn af konungsfjölskyldunni að keppa!Annars var þetta frekar óskiljanlegt og langdregið (enginn óþolinmóður... hummm) þar sem manni fannst aldrei neinn hitta í mark en ef svo heppilega vildi til þá var stiginn dans og söngur... engu að síður skemmtilegt!

Bhutan´s national sport is archery and of course we got very lucky to witness a state tournament which took place in Paro when we stayed there. We were surprised to see that all the contestants had a high tech new bowsband then a member of the royal family was an extra bonus! Otherwise we found the rules are quite difficult, at first at least, and it takes a very long time (hmmm... inpatient.. nooo) and finally when somebody hit the goal they did a little dance and sang with... fun to see though!


BOGFIMI
ARCHERY


SMART Í KÖFLÓTTUM SOKKUM Í BOGFIMI
IT IS GOOD TO HAVE STYLE

Byggingastíllinn í Bhutan er mjög sérstakur og mikið gert til að viðhalda honum. Þannig sér maður bæði gömul og ný hús í sama stíl og jafnvel þau allra nýjustu líta út fyrir að vera að minnsta kosti aldargömul. Þau virðast flest vera með þykka veggi (oftast hvítir eða ljósir á lit) og á stærri húsum halla þeir inn á við, í svo kölluðum tíbetskum stíl. Í kringum glugga og hurðir og undir þakskegginu tekur síðan við útskorið og málningarskreytt tréverk. Í kringum glugga og hurðir er síðan skreytt með mjög flottu munstri.

The houses in Bhutan are built in a very special style and much done to preserve the whole image. Thus one sees both old and new houses looking nearly the same and the newest ones sometimes looking very old. Most of them have thick walls, in white or other light color, and they tilt a little inward, in a Tibetan style. Window- and doorframes as well as under the roof is well decorated woodwork.


SKREYTING Á HÚSVEGG Í PARO - DECORATION OF A HOUSEWALL IN PARO
JA HÉRNA HÉR... ÞETTA MYNDI KANNSKI VIRKA Í 101 EN ÉG HELD EKKI Í 105... EÐA HVAÐ?

Í hverjum bæ er dzong sem var í upphafi byggt sem virki en hýsir nú bæjarskrifstofur og buddhahof en þangað eru litlir drengir sendir í munkaskóla allt niður í 5 ára gamlir.

In every town there is a dzong which is a blend of a fortress and a monastery which today houses the government offices and the national monk body (which means that young boys are sent there to religious school to become monks).


DZONG


LÍTILL MUNKASTRÁKUR Í DZONGINU Í PARO
SMALL MONK BOY IN PARO DZONG

Það er svolítið gaman að minnast á það að í Bhutan gengur allt út á dreka og allt heitir einhverjum drekanöfnum. Sem dæmi þá hétu 2 af 3 hótelum okkar Hótel Dreki og Hótel Drekarætur. Annar aðalbjórinn sem bruggaður er í landinu heitir Druk 11000 eða Dreki 11000. Samt er ekkert svo margt sem minnir á dreka. Þegar ég spurði Sonam hvort einhverjar sögur væru til af drekum frá því í gamla daga þá mundi hann ekki eftir neinni... og setti tenginu á milli þrumanna og drekanna... ohhh og ég sem var að vonast eftir alvöru-Harry-Potter-dreka...

It is kinda funny that in Bhutan nearly everything has a name connected with a dragon. Two of the 3 hotels we stayed in were Hotel Dragon and Hotel Dragon Roots. One of the 2 main beers manufactured in the country is Druk 11000 or Dragon 11000. Still there is not so much in the history about dragons. When I asked Sonam about it, he couldn´t remember any story about a dragons... and connected the dragon names and the thunders... ohh and I was sure that I would meet a real-Harry-Potter-dragon...


DREKAPISS 11000 - DRAGON BEER 11000
PABBI OG DREKABJÓR

Síðasta daginn okkar fórum við í fjallgöngu upp að hofinu í Tígrishreiðri. Sagan segir að þangað hafi Guru Rinpoche flogið á tígrisynju og hofið því reist á lítilli klettasyllu. Ein flottasta sjón sem ég hef séð...

Our last day we went on a little hike up to the Tigers nest monastery, one of the most beautiful sights that I have seen, as it is built on a vertical cliff....


HOFIÐ Í TÍGRISHREIÐRI
THE MONASTERY IN TIGERS NEST


GENASÚPAN Í HREIÐRINU
THE GENETIC SOUP WITH THE NEST IN THE BACKGROUND


TE MEÐ ÚTSÝNI... OG BLÓMI Í HÁRINU
TEA WITH A VIEW... AND A FLOWER IN THE HAIR

Síðan var flogið til baka til Delhi, úr ferskum 15 gráðum í funheitar 40. Leiðin var nú samt mjög áhugaverð þar sem flugvélin tók á loft upp úr þröngum Paro-dalnum í Bhutan með mikilli sveigju svo að manni fannst maður bara rétt geta klappað fjallstoppunum út um gluggann og svo breyttist útsýnið í mikilfenglegan himalayafjallgarðinn þar sem við sáum meðal annars Khangchendzonga (6691m) og drottninguna (feministinn) Mt. Everest (8848m) rísa upp úr skýjaslæðunni... og svo var gert stutt millilending í Kathmandu í Nepal þannig að maður sá líka aðeins þar yfir... pínu sárabót því Nepal verður ekki inni í ferðaplaninu mínu í þetta sinn... en sá tími mun koma (nú verður mamma glöð!!)...

Then we flew back from the fresh 15 degrees to the fu"Q#$%$%/g hot 40 degrees in Delhi. The flight was quite interesting as the plane began to turn very quickly after takeoff so I felt like I could touch the peaks of the mountains and then the view changed into the Himalaya mountain range, with Khangchendzonga (6691m) and the queen (the feminist) Mt. Everest (8848m) rising above the clouds. Then there was a small stop in Kathmandu in Nepal which was nice since I will not be able to make it there this time around....


FLUGBRAUTIN Í PARO - LANDING STRIP IN PARO
BEINT AF STAÐ UPP Í FJÖLLIN


EVEREST

Meira mjög fljótt... lofa, lofa...
More coming very soon... promise, promise
Spóla

Frá Delhi til Darjeeling - From Delhi to Darjeeling

Ætla fyrst að henda nokkrum myndum inn af skoðunarferðum okkar í höfuðborginni Delhi. Eftir að foreldrarnir höfðu safnað kröftum eftir ferðalagið var þeim vippað út í leigubíl og þeim þeytt á milli bæjarhluta (reyndar fengu þau alltaf lúr í eftirmiðdaginn eins og gömlu fólki líkar vel, hehehe..... Spólunni fannst það nú líka gott!).

Putting a few pics of our sightseeing in Delhi the capital. After the parents had gathered their strenght after their travelling, they were showeled into a cab and driven across town (but they always got a nap in the afternoon... very necessary for people their age... hehehe... I enjoyed it also!)


LODI GARÐURINN RÉTT HJÁ HÓTELINU OKKAR Í SUÐUR DELHI
LODI GARDEN, VERY CLOSE TO OUR HOTEL IN SOUTH DELHI


JAMA MAJSID MOSKAN ÞAR SEM YFIR 20.000 MANNS GETA KOMIÐ SAMAN OG BEÐIST FYRIR
JAMA MAJSID MOSQUE WHERE OVER 20.000 PEOPLE CAN GATHER AND PRAY


LOTUS FRIÐARHOF BAHAI-A
LOTUS TEMPLE, BAHAI HOUSE OF WORSHIP


HUMAYUM GRAFHÝSIÐ
HUMAYUM´S TOMB


SPÓLAN RÖLTIR UM HUMAYUMS GRAFHÝSIÐ
SPOLA WALKS AROUND THE HUMAYUMS TOMB


RAUÐA VIRKIÐ (OG KARLAR AÐ LEIÐAST!!!)
RED FORT (AND MEN HOLDING HANDS!!!)


MÚTTA OG PATTI VIÐ RAJ GHAT (BORIÐ FRAM RASSGAT, HEHEHE) ÞAR SEM GANDHI VAR BRENNDUR
MOM AND DAD OUTSIDE RAJ GHAT WHERE GANDHI WAS CREMATED

Eftir að hafa eytt nokkrum dögum í hinar ýmsu útsýnisferðir í Delhi flúðum við hitann upp í fjöllin til Darjeeling í Vestur Bengal. Bærinn er 2150 metrum yfir sjávarmáli, þ.e. nokkrum metrum hærra uppi en Hvannadalshnjúkur. Og útsýnið getur verið magnað... ef að skýin eru ekki að þvælast fyrir manni. Darjeeling er einna þekktast fyrir að terækt og er teið héðan talið það besta í heiminum. Hins vegar virðast allar teplantekrurnar vera lokaðar núna og því ekki hægt að heimsækja þær en þess í stað drekkum við bara meira af teinu góða! Strax á leiðinni hingað frá flugvellinum fengum við nasaþefinn af veðurfarinu hérna. Reyndar segja heimamenn að rigningartímabilið, monsoon, sé mánuði fyrr en oftast en hér er kalt og ferskt loft og svo rignir 3-4 klukkustundir á dag... og það hellirignir!!! Reyndar finnst mér það ágætis tilbreyting þar sem ég er búin að vera í hita og ryki síðastliðið hálfa árið... ég meira að segja keypti mér húfu og er búin að nota hana á kvöldin og á nóttunni.

After spending few days travelling around Delhi we escaped the heat and went to the cool and crips Darjeeling in West Bengal. The town is 2150 meters above sealevel so we are higher than those mountaingoats in Iceland, trying to climb that tiny peak we have there. And the views here can be amazing... that is if the rainy clouds are not in the way. Darjeeling is famous for its tea but as all the plantations seem to be closed now we have not been able to get into that tea plucking feeling... but have just been drinking more of that fine brew they have here! As soon as we started driving to the town from the airport we got a hinch of what was to come. The locals tell us that the rainy season, monsoon, is a month earlier than usually, but here the air is fresh and it rains 3-4 hours per day... with the thunders and lightnings. I like it a lot since I´ve been stuck in heat and dust for the past 6 months... I even bought a woollen cap to use in the evenings and nights.

Darjeeling er staðsett mjög norðarlega í Vestur Bengal og er svæðið umlukið Nepal í vestri, Bhutan í austri og Sikkim í norðri. Sikkim er fylki á Indlandi en maður þarf leyfi til að fara þangað inn þar sem það er mjög nálægt Tíbetsku (ef hægt er að kalla það það) landamærunum. Íbúar Darjeeling samanstanda af aðfluttum Nepölum (kallaðir Gurkha), Bengölum og flóttamönnum frá Tíbet. Andrúmsloftið hérna er talsvert frábrugðið því þar sem ég hef verið, allir mjög glaðlegir og hjálplegir og buddhismi er sjáanlegri hér en hindúsiminn. Við erum búin að vera að rölta um bæinn og njóta þess sem hér er að sjá (stundum í grenjandi rigningunni). Smelli hérna myndum inn.

Darjeeling is situated north in West Bengal, surrounded by Nepal in the west, Bhutan in the east and Sikkim in the north. Sikkim is a Indan state but to go there one needs a permission as it is very close to the Tibetian border (if you can still call it that). The inhabitants of Darjeeling are a blend of Nepalis (called Gurkhas), Bengalis and refugees from Tibet. The atmosphere here is different from what I have experienced in India, everybody very happy looking and helpful and more people follow Buddhism than Hindusim. We have been spending our time here walking around town and enjoying (sometimes the pouring rain!).


KEYRT UM KRÓKÓTTAR GÖTUR UPP TIL DARJEELING
CLIMBING OUR WAY UP TO DARJEELING


MAMMA Í BUDDHAHOFI Á ÚTSÝNISHÆÐINNI Í DARJEELING
MOM IN A BUDDHIST TEMPLE IN OBSERVATORY HILL IN DARJEELING


APARNIR ERU ÞJÓFAR OG MAÐUR ER BEÐINN UM AÐ TAKA SKÓNA SÍNA MEÐ SÉR INN Í HOFIN SVO AÐ ÞEIR STELI ÞEIM EKKI
THE MONKEY´S ARE THIEFS AND YOU HAVE TO HOLD ON TO YOUR SHOES IN THE TEMPLES SO THEY DON´T STEAL THEM


TRUFLUN Í MIÐRI LÚSAHREINSUN... KRAKKINN BARA SNÚINN NIÐUR OG HALDIÐ ÁFRAM...
INTERRUPTING A CLEANING... THE MOM JUST TWISTED THE KID DOWN AND CONTINUED...


ÉG ER ALVEG HÆTT AÐ KVARTA YFIR OF ÞUNGUM BAKPOKA EFTIR AÐ ÉG SÁ ÞENNAN!
I HAVE STOPPED COMPLAINING OVER TO HEAVY BACKPACK AFTER I SAW THIS ONE!


SIMMI FRÆNDI KOMINN Í ÚTRÁS???

Í morgun vöknuðum við svo fyrir allar aldir, eða um hálf fjögur leytið, til þess að hossast í demparalausum jeppa upp á Tígríshæð en þar er hægt að sjá sólarupprásina og mikilfenglegan hluta Himalayafjallgarðsins. Þar var múgur og margmenni fyrir og fílingurinn svona pínu eins og sambland af útihátíð og frumsýningu kvikmyndar (humm... ?). Þar sem skýin voru lágt á loft sást sólin rétt kíkja upp fyrir tindana og svo hverfa bak við skýin... þetta var flott en ekki eins flott og á sumrin við Breiðafjörðinn...

This morning we woke up very early, around 3.30 AM, to drive up to Tiger Hill were it is possible to see the sunrise over the magnificient Himalayan mountain range. There were many people before us there and if felt like something in between a outdoor music festival and a premiere of a Bollywood flick (hummm... ?). The clouds hung low so the sun was only seen for a few minutes as it came up over the peaks and disappeared behind the clouds... it was nice but not as nice as in the summer in my parents place in Iceland...


SÓLARUPPRÁS Á TÍGRISHÆÐ
SUNRISE AT TIGER HILL


GENAMENGIÐ MEÐ EVEREST Í BAKGRUNNINUM - EF ÞIÐ SJÁIÐ EKKI TINDINN ER TÖLVUSKJÁRINN YKKAR ÁBYGGILEGA BARA ÓHREINN... HEHEHE
PARENTS WITH MT. EVEREST IN THE BACKGROUND - IF YOU CANNOT SEE IT YOUR COMPUTER IS PROBABLY VERY DUSTY... HEHEHE...


TÍBETSKTIR FLÓTTAMANNAKRAKKAR SEM VILDU ENDILEGA FÁ MYND AF SÉR...
TIBETIAN REFUGEE KIDS REALLY WANTED A PICTURE OF THEM...


OG SVO FÁ AÐ SKOÐA ÞÆR MEÐ MJÖG KÁMUGUM FINGRUNUM EFTIR AÐ HAFA VERIÐ AÐ BORÐA VATNSMELÓNU... EN VORU VOÐA KÁT ;o)
AND THEN WERE EAGER TO LOOK AT IT WITH THEIR STICKY FINGERS (JUST FINISHED EATING WATERMELON)... VERY HAPPY :o)


ULLIN SPUNNIN Í TÍBETSKU SJÁLFSHJÁLPAR/FLÓTTAMANNABÚÐUNUM
WORKING WITH THE WOOL IN THE TIBETIAN SELF HELP CENTER


SMÁ SKILABOÐ FRÁ DALAI LAMA Í LOKIN
A LITTLE MESSAGE FROM HIS HOLINESS DALAI LAMA

Á morgun er ferðinni svo heitið til Bhutan. Veit ekki hvort það er möguleiki fyrir mig að blogga þar en ég reyni!
Tomorrow we are heading to Bhutan. Don´t know if I can get the internet connection there but I will try!

Bless og takk, kartöflusnakk
Spólan

Dásemdin Delhi – The delightful Delhi

Jæja, þá er maður kominn úr hamingjunni í Ahmedabad og í dásemdina í Delhi. Það er ó svo heitt... og ó svo mikið af húsum með loftkælingu.
Rupal vinkona mín frá Ahmedabad var á leiðinni á sitt annað heimili í Delhi yfir helgina og var svo góð að leyfa mér að vera frímerki á henni. Ég er því búin að fá nasaþefinn af Delhi þar sem hún og vinir hennar og fjölskyldur þeirra hafa verið svo frábær að sýna mér hvað borgin hefur upp á að bjóða... finnst eins og ég hafi verði í lúxus barnapössun... en núna tekur alvaran við með tuði við rikshaw ökumenn og betlara á hvorri hlið....

Well, I have left the happiness in Ahmedabad to come to the delightful Delhi. It is oh sooo hot... and oh sooo many houses with an AC, thank gosh!
Rupal, my friend form Ahmedabad, was on her way to Delhi for the weekend and as my parents were flying this morning in I became a sticker on her. Her friends and their families have been sooo good to me, showing me around the city, taking me out to dinner and letting me stay in their house, so I kind of feel I´ve been in a luxury babysitting... but now it is the real world, haggling with the auto drivers and having beggers on each side...

Andrúmsloftið er svo allt öðruvísi hérna en í Gujarat, hér er hægt að fara út að borða, fá sér bjór eða vín, hérna snýr fólk sig ekki við á götunni þegar ég geng framhjá og svo er hægt að vera í hlírabol!!! Ég held að ég sé að fá öfugt menningarsjokk ef það er hægt. Íbúðin sem Rupal býr í er þannig að ég gjörsamlega missti kjálkann niður í gólf og núna skil ég af hverju Rupal finnst erfitt að fara aftur til Ahmedabad, þar sem íbúðin þar er í frekar hrörlegu ásigkomulagi. Í gærmorgun þegar ég vaknaði var þjónustustúlkan búin að elda fyrir okkur og þrífa allt og vaska upp.... Mamma, ég held að ég flytji bara hingað!!! Ekkert meira uppvask! :o) Tókum aðeins púlsinn á næturlífinu hérna í Delhi og ég er ekki frá því að það sé bara nokkuð svipað því heima... kannski meira af fólki sem er svo ríkt að það veit ekki hvað það á að gera við alla peningana... sem dæmi um það spjallaði ein af stelpunum í hópnum við einhver gaur í 10 mínútur og svona hálftíma seinna var komið með rándýra Dom Perígnjoooon kampavín af fínustu gerð til okkar... og við vissum ekkert hvaðan... en það má segja að allir hafi verið kampakátir í framhaldinu!!

The atmosphere is totally different here than in Gujarat, here it is not a problem enjoying good food (by that I mean non-veg!!:o), have something to drink, here people don´t stop to shake hands or turn around when I walk by. I think I´m having a reverse cultural shock, if that is possible!!! Rupals apartment is jawdropping and now I understand her well not wanting to go back to the happy (but very dusty and dirty) flat in Ahmedabad. Yesterday morning when I woke up, the maid was cooking, cleaning and doing the dishes.... mom, I think I will move here... no dishes to clean!!! We also went out partying and I got the same vibe as I get at home... maybe a little bit more of extra rich people who do not know what to do with all their money, so they spend it on a very expensive Dom Perignon and send it over to some strangers (us in this case)... not that I was unhappy with that!!! :o) Love bubbly parties!


PARTÝ GENGIÐ
THE PARTY GANG


GAMLIR TAKTAR TÓKU SIG UPP
OLD BEHAVIOR FOUND AGAIN


CRONNI GEFUR EIGANDA SÍNUM, ANUPAM, ILLT AUGA FYRIR AÐ VERA AÐ TRUFLA ÍSLENSKU SPA-STUNDINA HANS
CRONNI GIVES HIS OWNER, ANUPAM, AN EVIL EYE FOR INTERUPTING HIS ICELANDIC SPA-MOMENT

Annars er það helst að frétta að genamengið er í þessum töluðu hrjótandi við hliðina á mér, dauðþreytt eftir sólarhrings langt ferðalag og í pínu menningarsjokki eftir ferðina af flugvellinum á hótelið (“Hann tók u-beygju þar sem það var greinilega bannað!” – pabbi um leigubílstjórann – “Við sáum alveg nokkra hunda á götunni” – mamma)... Hótelið er annars í mjög fínu hverfi, m.a. með fullt af sendiráðum í götunni (aldrei að vita nema ég plati þau til að mynda þykkblöðunga... hehehe, wink, wink, Bára... smá einkahúmor frá ferð þeirra til Rúanda fyrir 3 árum þar sem þau voru næstum handtekin fyrir að taka myndir af plöntu sem svo óheppilega vildi til að stóð fyrir utan víggirtan vegg ameríska sendiráðsins!!!).

The parents flew in this morning and as I write this they are doing competitve snoring by my side, very tired after about 24 hours traveling and a little sniff of a cultural shock on the way to the hotel (“The taxi took a u-turn where it was forbidden” – dad, “There are quite a few dogs on the street!” – mom). The hotel is in a very nice and green area and even has some embassies in the street. And it has a swimming pool... maybe I can just stay there for the next 3 days....

Planið er að dvelja hérna í nokkra daga og flýja svo hitann upp í fjöllin í Darjeeling, reyna að spotta tígrisdýr á fílsbaki í þjóðgarði, bruna svo til Bhutan, þaðan aftur til Delhi, skoða Taj Mahal og senda þau svo með frímerki á rassinum heim! Skopparahringluplan að hætti Spólunnar... Hljómar vel, er það ekki?

The plan is to stay here for a couple of days, then flee the heat and go to Darjeeling in the east mountains, maybe spot some tigers on an elephant back in a wildlife sanctuary, go driving around Bhutan, from there back to Delhi, check out the Taj Mahal and then put a stamp on their behind and send them back home. A little crazy plan like Spola wants to have it, right?

Verða að smella nokkrum myndum af pakka sem ég fékk sendan um daginn... var nú ekki alveg viss um hvað hann innihélt þegar ég hafði opnað hann en varð mjög ánægð þegar ég rak augun í Nóa-Siríus.... þetta leit ekki út fyrir að vera páskaegg... en bragðaðist engu að síður vel og Mariam, vinkona og fyrrum herbergisfélagi, var hæstánægð með smakkið... lofaði henni að næst fengi hún það í föstu formi!

Have to put a few photos of a parcel I recieved the other day... was not quite sure what it was when I opened until I saw a the packaging was from an icelandic chocolate factory... it didn´t look anything like an easteregg anymore... but tasted the same and Mariam, my roommate, was very happy with the tasting... I promised that next time she would get to taste it in a solid form!


HUMM... JÁ, ÉG ÆTLA EKKERT AÐ SEGJA HVAÐ MÉR DATT FYRST Í HUG ÞEGAR ÉG LEIT OFAN Í KASSANN
HUMM... THINK I WILL NOT SAY WHAT I FIRST THOUGHT WHEN I LOOKED INTO THAT BOX


EN ÞVÍ VORU GERÐ GÓÐ SKIL ENGU AÐ SÍÐUR...
BUT IT WAS ALL EATEN (OR MAYBE LICKED)....

Ég vil svo í lokin þakka öllum þeim sem hafa lagt söfnunninni, fyrir fæti handa Swati, lið. Við báðar erum afar þakklátar og mér þykir afskaplega vænt um að sjá hversu margir hafa lagt inn. Og ég get fært ykkur þær fréttir að það er búið að borga helminginn af fætinum og hann er í þessum skrifuðu orðum á leiðinni frá Ammmmeríku. Swati er alveg í skýjunum og bíður óþreyjufull eftir kalli frá Mumbai um að koma og máta.

In the end I would like to thank all of you who have donated money for Swati´s leg. We both are very grateful for it and feel humble that so many people are willing to help out. And I can tell you that we have already payed half of the leg and it is now on the way from the US. Swati is of course very exited about that and waits impatiently after getting a call from Mumbai to come and get it fitted.

Knús/hugs
Spóla

Og niðurtalningin er hafin... - The final countdown...

Í morgun vaknaði ég um sexleytið við að risastór kakkalakki var að skríða upp handlegginn á mér... gaman að því... það er kannski það sem ég á eftir að kunna meta best þegar ég kem heim að þessi “heimilslegu” dýr er ekki að finna þar... engir maurar að skríða um lyklaborðið og skjáinn á tölvunni og svona... gvöði sé lof... jú og svo á ég eftir að faðma þvottavélina... það getur verið svolítið leiðinlegt til lengdar að þvo (humm eða já kannski frekar skola) öll fötin sín í höndunum...

This morning I woke up around 6 o´clock to find a giant cockroach crawling on my arm... how nice... maybe that is what I will appreciate most when I get back home that these “homely” animals don´t survive over there... no ants will be sprinting over my keyboard and screen as I´m typing... thank gosh.... yeah, and also I will hug my washingmachine... it gets quite boring washing (if you can call what I do that) all your clothes by hand...

En allavega... núna eru bara nokkrir dagar eftir í þorpinu og ég er ekki frá því að þrátt fyrir erfið tímabil þá á ég eftir að sakna staðarins... t.d. er kaupmaðurinn á horninu orðinn góðvinur minn og stefnir að því að setja upp búð á Íslandi... sjáum nú bara til hvernig það á eftir að fara... já og ég á eftir að sakna Mariam vinkonu minnar og dásamlegu íbúðarinnar (fjarri skrifstofunni) sem ég er búin að búa í síðasta mánuðinn. Humm... já ég gleymdi víst alveg að nefna flutningana en ég er ekki frá því að þeir hafi bjargað geðheilsu minni. Við búum ss. í svona “þakíbúð” (rooftop en ekki penthouse) sem í raun er bara eitt stórt herbergi og baðherbergi og svalir.... svalt... og við notum svalirnar óspart til að borða súkkulaðiís eftir langan vinnudag... á neðri hæðinni býr svo landsdaman (landlady... man að hún Guðný Nielsen vinkona mín átti í basli með að þýða þetta orð um árið...) sem sjaldnast er heima því hún er svo upptekin af brúðkaupum systkinabarna og annarra fjarskyldari ættingja, nú eða er að hugleiða í hofi í Varanasi eða eitthvað svoleiðis... hún olli nú pínu vandræðum eftir að ég kom hérna og heimtaði að Mariam myndi borga miklu hærri leigu (grunar að einhver hafi hvíslað að henni hvað mér finnst gott að fara í langa, langa sturtu) en hún lét sér ekki segjast og undir lokin vorum við allar orðnar bestu vinkonur... meira að segja gaf hún mér silfurpening með mynd af Ganesha, fílaguðinum (hvað er þetta með mig og fíla???) og kallaði mig dóttur sína þegar hún kvaddi síðast þar sem ég verð farin þegar hún kemur til baka... ég á orðið indverska mömmu í hverju þorpi... hehehe...

Well... now there are only few days left in the village and even though some times were rough I think I will miss the place... for example the shopkeeper in the cornershop across the road who has planned to set up business in Iceland... we will see how that works out... yeah and I will definitely miss Mariam my friend and her wonderful apartment (away from the office) which I have been living in for the past month. Ehemmm... yeah I totally forgot to write about my moving here but it has without a doubt saved my mental health. We share a rooftop apartment which is mainly a big room, bathroom and balcony which we use for chocolate icecream eating after a hard days work... On the ground floor lives the landlady but she is not home most of the time, very busy attending her nieces and nephews marriges or meditation in a temple in Varanasi or something like that... I caused some trouble in the beginning because she demanded much higher rent from Mariam (think some little bird must have whispered in her ear how much I like to take long showers) but Mariam denied and when she left few days ago we all had become good friends... so good that she gave me a silver coin with the elephantgod Ganesha (what is it with me and elephants???) on it and called me her daughter... that is another thing, but now I have a indian mom in nearly every village around here... hehehe...


SPÓLAN UNDIRBÝR MATINN Á GÓLFINU...
SPOLA PREPAIRS THE FOOD ON THE FLOOR...


OG MARIAM ELDAR... Á GÓLFINU
AND MARIAM COOKS... ON THE FLOOR

Það sem ég kann samt best að meta við íbúðina að á morgnana þegar ég stíg út bíður Valdimar eftir mér og heilsar með kumpánlegu brosi....

What I like the most about the apartment is that every morning Mr. Carmel the camel greets me with a smile...


VALDI ÚLFALDI
CARMEL THE CAMEL


HÁ JÚ DÚÚÚING? WINK WINK
HOW R U DOING??

Já það er búið að vera ágætt að vera í Adipur... búin að kynnast mörgu góðu fólki, kynnast nýjum siðum og venjum og ferðast talsvert um héraðið. Ég á orðið í erfiðleikum með að borða með hnífapörum en er orðin lunkin að ná hverju einasta hrísgrjóni upp með fingrunum... og ekkert mjög subbuleg á eftir sko...Ég er alveg heilluð af ákveðnum “þjóðflokkum” (tribes er ekki rétta orðið og heldur ekki stétt, eitthvað svona inn á milli) sem kallast Rabari og Ahir og er alveg viss um að ég eigi eftir að koma aftur og kynnast þeim ennþá betur. Stríði samstarfsfélögunum reglulega með því að ég ætli að giftast einum rabari kaka (kaka er gamall maður, n.k. gamli frændi) og þeir súpa þá kveljur og tilbiðja guðina sína og þar fram eftir götunum... mér til óspilltrar ánægju... :o)

Yeah it has been good in Adipur... met a lot of good people, got to know new culture and travelled a lot around. By now I´m having trouble using forks and knives but I can catch each and every rice from the plate with my hands without slobbing it all around me... I´m totally fascinated by the Rabaris and Ahirs (not tribes, not cast, but something in between) and I´m sure I will come back and get to know them better. I tease my co-workers (who don´t understand my admiration on these people) that I will one day marry a rabari kaka (kaka means old uncle) and then they put up a strange face and ask all their gods to protect me... and I enjoy it very much!!! :o)


AÐ DREKKA KÓKOSMJÓLK HJÁ ÁVAXTAMANNINUM
DRINKING COCONUT MILK AT THE FRUIT GUY

Tímarnir framundan eru líka spennandi en genamengið mitt ætlar að heiðra mig með návist sinni í næstum 3 vikur í maí og munum við gera víðreist, m.a. skella okkur til smáríkisins Bhutan sem er frekar lokað fyrir ferðamönnum (pínu mál að komast þangað) og efast ég ekki um að það verði alveg meiriháttar! Svo er það bara almennt grill á báðum hliðum en hitinn hérna fer að nálgast óbærilega stigið... og ekki er það betra í Delhi...

The time ahead is also interesting but my genetic-soup is coming to India and staying for nearly 3 weeks and we have planned a lot of travelling, and even for a week we will be in the last Shangri-La, Bhutan, and I think that will be awesome! Then my plan is to barbecue my parents on both sides in the heat here which is every day getting closer to unbearable...

Bara svona ein mynd í lokin... ef mér finnst ég einhverntímann vera risi er það þegar ég geng út á götu með henni Hönsu
Just final one... if I ever feel like a giant then it is when I´m walking with Hansa on the street...


TUMI ÞUMALL OG JÓI RISI

Vil svo bara í lokin minna á söfnunina fyrir hana Swati en allar upplýsingar er að finna hér að neðan...
Just want to remind you all about Swati and her new leg... all further information are below

Bless og takk kartöflusnakk
Spólan

Ef peningana ykkar vantar heimili... - If your money needs a place to stay....

...þá er reikningsnúmerið mitt
0190-26-8076
og kennitalan er
150880-5219

Tekið er við öllum upphæðum, bæði á nýja og gamla genginu. Öllum peningunum verður varið i að versla eitt stykki gervifót frá Össuri, á um 240.000 íslenskar krónur.... (sjá Söguna hennar Swati hér að neðan)

... then my account will gladly accept them
my IBAN is
IS43 0190 2600 8076 1508 8052 19
and the SWIFT is
LAISISRE

All kinds of money are accepted and will all be spent on an artificial leg from the icelandic company Ossur, which costs around 2040 Euros... (see more below in Swati´s story)

Takkatakk - thankythanks
Spólan

Sagan hennar Swati - Swati´s story (english version below)

Þegar jarðskjálftinn reið yfir Gujarat, snemma morguns 26. janúar 2001, var Swati, þá 16 ára, að búa sig undir að fara í skólann og fagna lýðveldisdeginum. Hún komst hins vegar aldrei svo langt þennan dag þar sem tvílyft húsið hrundi ofan á hana og stórslasaði. Þegar hún vaknaði upp nokkrum dögum seinna á spítala var búið að taka af henni vinstri fótinn fyrir neðan hné og hægri handlegginn, næstum upp við axlarliðinn. Hún var eini fjölskyldumeðlimurinn sem slasaðist í jarðskjálftanum.


SWATI VIÐ NAKKI VATN Á MT. ABU
SWATI BY LAKE NAKKI IN MT. ABU

Í dag er Swati 22 ára og býr með móður sinni og yngstu systur í útjaðri Anjar, Kutch. Faðir hennar lést í bílslysi fyrir 3 árum síðan. Alls eru þær 4 systurnar en sú elsta er gift og á 2 börn og nýlega sá Swati um brúðkaup annarrar yngri systur sinnar. Móðir hennar er hjartasjúklingur og þarf oft að leita til læknis og taka dýr lyf. Þar sem húsið þeirra hrundi í jarðskjálftanum fengu þau úthlutað bráðabirgðahúsnæði í sama bæjarfélagi en neyddust til að flytja þaðan fyrir 3 árum þar sem bæjarfélagið þurfti á landinu að halda til búa til almenningsgarð. Nú búa þær í tin-húsi (bæði veggir og þak úr bárujárnsplötum) í hverfi þar sem grunnskilyrðum fyrir íbúabyggð, s.s. hreinu vatni, er ekki fylgt eftir þar sem hverfið er á ósamþykktu landi. Á hverjum degi þarf því yngsta systir Swati að ganga um 1,5 km til að ná í vatn sem er mjög salt og getur auðveldlega valdið vandamálum.


SWATI OG JEET AÐ KÆLA SIG NIÐUR Á SKRIFSTOFUNNI
SWATI AND JEET COOLING DOWN AT THE OFFICE

Eftir að faðir hennar lést er Swati eini útivinnandi meðlimur fjölskyldunnar. Hún vinnur sem bókhaldari, launin nema 6000 IRS (um 12.000 ISK) á mánuði, og stefnir að því að útskrifast sem endurskoðandi í sumar. Sex daga vikunnar ferðast hún á milli Anjar og Adipur, um 11 km leið, með rútum, autorikshaw (þriggja hjóla tryllitæki sem getur flutti 1-5 allt eftir botn-stærð og kynþætti, þ.e. 2 Íslendingar samsvara 5 Indverjum) eða chakra (mótorknúið þríhjól með palli aftan á sem rúmar 6-12 fullvaxna, allt eftir því hversu margir vilja hanga utan á) og ég get sagt ykkur af eigin reynslu að sá ferðamáti er hvorki mjög áreiðanlegur né þægilegur og stundum þarf maður að standa ofan á næsta manni (já, ég er ekkert að ýkja) eða næstum hoppa út á ferð... Hún er með passa sem gerir henni kleift að ferðast frítt með ríkisreknu rútunum en þær eru oftast stappaðar af fólki, há þrep inn og úr og hvergi handrið til að halda sér í, s.s. ekki öruggasti ferðamátinn.


SWATI AÐ BÍÐA EFTIR ÞJÓNUSTU Á BIDADA ENDURHÆFINGARMIÐSTÖÐINNI Í MANDVI
SWATI WAITING FOR SERVICE AT BIDADA REHABILITATION CENTER IN MANDVI

Swati er voða góð stelpa og við náðum fljótt góðum tengslum. Hún var sú fyrsta sem kallaði mig di eða stóra systir. Við ferðuðumst líka saman til Mt. Abu (sem ég bloggaði um í febrúar) og þar sá ég að þrátt fyrir ýmsa þröskulda er Swati ekki fötluð, hún fer þangað sem hún ætlar sér. Hún er harðdugleg, metnaðargjörn og stefnir hátt. Í framtíðinni langar hana að stofna sitt eigið fyrirtæki og reka.


FLASS GETUR VERIÐ VONT FYRIR ENDURSKINSMERKI!!! SPÓLA, SWATI OG MARIAM HEIMA HJÁ SWATI
FLASH CAN BE CRUEL TO REFLECTIVE SIGNS!!! SPOLA, SWATI AND MARIAM AT SWATI´S PLACE

Þar sem tryggingakerfið á Indlandi er götótt sem svissneskur gæðaostur þurfa einstaklingar oftast að sjá fyrir eigin hjálpartækjum. Swati fékk gervifót númer 2 fyrir 18 mánuðum ári síðan. Hann hefur því miður verið að valda henni miklum vandræðum, sérstaklega á sumrin þar sem þau eru mjög heit á þessum slóðum og fóturinn nuddar svæðið í kringum hnéð og veldur sárum. Því er “hreyfanleiki” hennar afar takmarkaður þessa dagana og þarf hún að stóla mikið á aðra til að komast á milli staða. Einnig var henni sagt þegar henni var afhentur fóturinn að hún ætti að nota hann sem minnst án skóa en það hamlar henni frá því að fara í hof þar sem maður þarf alltaf að fara úr skónum áður en maður fer þangað inn.

Þar sem ég veit hversu góðar vörur Össur á Íslandi veitir, setti ég mig í samband við þá til að sjá hvort þeir/þær gætu hjálpað okkur. Og fyrir 3 dögum síðan fengum við svar. Eftir 2 vikur ætti nýji fóturinn hennar Swati að vera kominn til Indlands og þá þarf hún að fara til Mumbai til þess að máta hann.

Ef þið viljið leggja Swati (gervi)lið (hehehe) endilega sendið mér línu á olofinga@gmail.com og ég gef ykkur frekari upplýsingar...

Spólan - alltaf að reyna að bjarga heiminum...


Early morning, 26th of January 2001, the Republic Day of India, an earthquake, measuring 7,9 on the Richter scale, with the epicenter in Bhuj, the regional capital, shook Gujarat and parts of Eastern Pakistan. According to governmental numbers the quake killed more than 20.000 people, injured around 170.000 and destroyed near a million homes. People from the area say that these numbers are much higher.

Swati, then 16 years old, was prepairing to go to a celebration at her school but her house collapsed leaving her severly injured on right leg and left arm. Later she needed amputation of her leg below the knee and arm right below the shoulder. She was the only member of her family who got injured.

Today, Swati is 22 years old and lives with her mother and her youngest sisters in outskirts of Anjar, in Kutch, Gujarat, India. She has 3 sisters, one older and 2 younger. She lost her father 3 years ago in a car accident and her mother suffers from heart ailments, such as high blood pressure and has to go to doctors regularly. Her older sister married some time ago and Swati recently took care of her other younger sisters marrige. After the earthquake, as their house collapsed, the family had to move. They were provided a temporary house in the beginning, by the municipality of Anjar, but 3 years ago they were forced to move from there as the land was needed to set up a public garden. Now they live in a neighbourhood of tinhouses (both walls and roof) which has not basic facilities, such as water, provided as it is situated on an unapproved land. Every day Swati´s sister has to walk around 1,5 km to provide the family with water, which still is very salty and can easily cause problems.

Swati is the only working member of her family and she works full day as a booker of an NGO in another village, earning 6000 IRS per month. She is also doing her final semester to become an account. Every day she travels without assistance between the villages in government run busses or private autorikshaw. She has a disability card which ables her to travel for free in the government run transportation but the service is not very reliable, as most of the vehicles are in very bad shape, with high steps to climb in and out, with no rail to hold on to or other kind of support, and most of the time overcrowded. But that doesn´t stop her.

Swati is very positive and when considering that she has an artificial leg and arm she does neither look or act as disabled. She doesn´t let anything stop her. She has a strong personality, very good humour, works well, is ambitious and aims higher. Her dream is to open a internet-cafe in the future, to be her own boss.

As insurance system is very scarce in India people with disabilities need in most of the cases to pay for their devices from their own pocket. Swati got her second leg 18 months ago but now it has been causing her problems, limiting her movement severly so she has to rely more on assistance from other. When she got the leg the doctor who gave it to her told her to use as little as possible, preferrably never, without shoes. That has caused her some problems since her religion, hinduism, requires from her to take of her shoes before entering a temple.

As Össur, a world class orthotic company in Iceland, is making very good legs a got in contact with them to see what they could offer us. And 3 days ago we got a positive reply and after 2 weeks Swati will have to go to Mumbai to get her new leg fitted.

If you want to support Swati please contact me at olofinga@gmail.com and I will give you more information.

Spolan - always trying to save the world....

Lali og Lakshmi - Lali and Lakshmi

Vill bara vara viðkvæma við að myndirnar sem eru í þessu bloggi eiga kannski eftir að valda óhug hjá einhverjum....
Just want to warn sensitive people of the pictures in this blog...

Það er svo margt skrítið í henni veröldinni... og á Indlandi sérstaklega. Í morgun var ég að fara í gegnum mjöööög mikilvæga bloggrúntinn minn (slúðrið) og rakst þá á frétt inn á hinni mikilvægu www.perezhilton.com um barn sem fæðst hefði með eitt höfuð en tvö andlit... já og hvar annarsstaðar gerist þetta nema á Indlandi?

Reyndar er það kannski ekki alveg rétt hjá mér en svo virðist vera að mörg alvarleg tilfelli genagalla komi upp í þessu landi. Og ekki bætir það úr skák að í flestum tilfellum eru það börn fátækra, ómenntaðara verkamanna sem fæðast með genagalla. Kannski hefur það líka sitt að segja að í mörgum tilfellum eru systkinabörn gefin saman, þar sem mikil félagsleg vandamál skapast eigi gifting á milli stétta sér stað (bara svona til að minna ykkur á að stéttaskipting var afnumin á Indlandi fyrir löngu síðan...) og segir það sig þá sjálft að möguleikinn á genavandamálum hjá afkvæmum eykst svo um munar við það.


There are so many strange things in this world... and in India expecially. This morning I was going through my very important bloggs and websites (gossip cough*cough*) and saw this article about a girl child born with two faces on one head... yeah, where else in the world does that happen except in India?

Well, maybe that is not the right thing to say but there seems to be so many cases of severe genetic disorders in this country. And in most of the cases it is in children of poor, uneducated laborers. Maybe it is linked with that in the rural areas it is common that cousins are married, so not to cause any social problems because of different casts within the marriage (the castsystem was abandoned (?) many years ago) and then it is quite understandable that the cases of genetic disorders increases.


Lali litla fæddist í litlu þorpi í norðuhluta Indlands fyrir stuttu síðan. Hún fæddist með mjög sjaldgæfan genagalla sem veldur því að á einu höfði eru tvö andlit og kallast craniofacial duplication. Ég veit ekki hvort þetta er komið í fréttirnar heima en ég veit af sögunni af Lakshmi, sem fæddist með 8 útlimi, voru gerð góð skil í fjölmiðlum um alla veröld.

Little Lali was born in a small village in the northern part of India not so long ago. She was born with a very rare genetic disorder with two faces appearing on one head, called craniofacial duplication. I don´t know if it has reached the news in western world but I know that the story of Lakshmi, the girl born with 8 limbs, was covered in the media all around the world.

Lakshmi fæddist á degi sem helgaður er Vishnu, einum guðinum af heilögu þrenningu hindúa og taldi móðir hennar hana vera kraftaverk þar sem hún fæddist með 8 útlimi. Foreldrar hennar höfðu leyft fólki að sjá hana en ákveðið að hætta því eftir að tveir menn höfðu samband við þau og vildu kaupa hana til að nota í sirkus. Hún var orðin tveggja ára þegar hún naut aðstoðar sjúkrahúss í Banglore og NGO (non-governmental organization), eins og ég er að vinna hjá, til að fjármagna ákaflega dýra aðgerð þar sem 4 útlimir voru fjarlægðir og henni gert kleift að eiga eðlilegra líf. Án aðgerðarinnar var ekki talið að hún næði að lifa til fullorðinsára.

Lakshmi was born on a day devoted to Vishnu, one of three gods in the holy trinity of Hindu belief, and her mother thought that she was a miracle as she was born with 8 limbs. Her parents had allowed other people see her but stopped that after 2 men wanted to buy her and use in a circus. She was two years old when a hospital in Banglore and an NGO (non-governmental organization) agreed to help the family, donating money and time for a very expensive opperation where 4 of her limbs were removed and give her a chance of a normal life. Without the surgery, she was not suspected to reach her teen years.


LAKSHMI OG MÓÐIR HENNAR FYRIR AÐGERÐINA
LAKSHMI AND HER MOTHER BEFORE THE SURGERY


LAKSHMI FÆDDIST MEÐ SVOKALLAÐAN PARASITIC TWIN EÐA "SNÍKJU-TVÍBURA" (TEK ALLA ÁBYRGÐ Á ÞÝÐINGUNNI) EN HRYGGSÚLUR ÞEIRRA VORU SAMVAXNAR UM MJAÐMIR.
LAKSHMI WAS BORN WITH A PARASITIC TWIN BUT THEIR SPINAL COLUMNS WERE JOINT AT PELVIS LEVEL.


LAKSHMI EFTIR AÐGERÐINA
LAKSHMI AFTER THE SURGERY


Lali var útskrifuð af spítala innan við hálfum sólarhring frá fæðingu og samkvæmt lækni á spítalanum voru engin vandamál til staðar. Faðir hennar hafi síðan leitað álits á spítala í Delhi og fengið þau svör að best væri að taka CT skann til að sjá hvort eitthvað óeðlilegt væri að sjá í tengslum við innri líffæri en hann neitaði því og sagði dóttur sína ekki eiga við nein vandamál að etja. Auðvitað ekki... þar sem hann fær peningagjafir frá trúuðum þorpsbúunum vill hann auðvitað ekki eyða megninu af þeim í skann og kannski í framhaldinu læknis- eða lyfjameðferð... miklu betra að hugsa til þess að fjölskyldan verði efnameiri og geti kannski byggt utan um Lali og selt svo inn.... úff, sorrý... þetta bara datt út úr mér!

Lali was discharged form hospital within 12 hours from her delivery and according to a doctor from that hospital she had no problems. Her father took her to another hospital in New Delhi and there the doctors suggested to take a CT scan to determine whether her internal organs were normal, but her father felt it was unnecessary, she didn´t have any problems. Of course not... as he gets money donated by the religious villagers, he doesn´t want to spend most of it on scan and maybe opperation or medical treatments... much better to think of better financial times coming for the family... and then he maybe can build something around Lali and charge people for seeing her.... ups... sorry... that just came out!!


LALI OG FORELDRAR HENNAR - SÁ SJALDGÆFI GALLI SEM LALI ER MEÐ ER OFT TENGDUR ÖÐRUM ALVARLEGUM LÍKAMLEGUM KVILLUM, EN LALI HEFUR ÞAÐ FÍNT SEGJA LÆKNAR.
LALI AND HER PARENTS - THE BABY´S RARE CONDITION IS OFTEN LIKED TO SERIOUS HEALTH COMPLICATIONS, BUT LALI IS DOING GREAT, DOCTOR SAYS.


LALI HEFUR TVÖ SETT AF AUGUM, TVÖ NEF, TVO MUNNA OG ÞRJÚ EYRU. HÚN OPNAR ÖLL AUGUN SAMTÍMIS OG DREKKUR MJÓLK MEÐ BÁÐUM MUNNUM.
LALI HAS TWO PAIRS OF EYES, TWO NOSES, TWO MOUTHS AND THREE EARS. SHE OPENS ALL FOUR EYES AT THE SAME TIME AND DRINKS WITH BOTH HER MOUTHS.

Í báðum þessum tilfellum hafa stúlkurnar verið dáðar sem gyðjur, og heitir Lakshmi meira að segja í höfuðið á gyðju auðs og velsældar sem oftast er teiknuð með 4 hendur. Í tilfelli Lali hafa þorpsbúar flykst inn á heimilið til þess að fá að snerta fætur hennar, en það táknar virðingu í þessu landi (t.d. snerta barnabörn fætur á ömmum og öfum þegar þau hittast) og þorpsstjórinn ætlar sér að verða úti um fjármagn til að reisa gyðjunni Durga (oft teiknuð með 3 augu), gyðju hugrekkis, hof til heiðurs Lali. Þorpsbúarnir eru ákaflega ánægðir með fæðingu stúlkunnar þar sem það muni veita þorpinu frægð (á Indlandi er alltaf gott að vera frægur, sama fyrir hvað).

In both these cases the girls have been hailed as goddesses, and even Lakshmi´s name come from the goddess of wealth, often picturised with four hands. In Lali´s case the villagers have flocked to her home to touch her feet but that shows respect here in India (grandchildren touch their grandparents feet when they meet for example) and the village chief is going to ask the state government for money to build temple to the goddess Durga (often picturised with 3 eyes), goddess of valour, in Lali´s honour. The villagers are very happy with the birth of the girl as it brings fame to the village (in India it doesn´t matter for what you are famous, it is always good).

Í starfinu mínu hef ég séð svo ótrúlega margt sem ég veit að ég mun aldrei eiga eftir að sjá í hinum vestræna heimi, sem betur fer. Svo mikil vanþekking, óréttlæti og skilningsleysi í þeirri meiningu að fólk skilur en vill ekki skilja, ef þið skiljið... hehehe! Snemmtæk íhlutun er orðtæki sem ég sé fyrir mér koma inn í heilbrigðis(ó)kerfið hérna eftir svona 50 ár og ætli það eigi þá ekki eftir að taka önnur 10-15 til að koma kerfisbundinni skoðun (systematic screening) á ungabörnum inn. Annað er svo að heilbrigðisstarfsmenn virðast ekki útskýra fyrir foreldrum eða skjólstæðingum hvað um er að vera (hefur líka verið í umræðunni heima en vá, það er nú ekkert hægt að bera það saman), sbr. faðir Lali og mikilvægi CT skanns, og ég veit ekki hversu oft ég hef nú þegar reynt að útskýra að CP (heilalömun, cerebral palsy), helftarlömun og lömunarveiki (polio) séu tengd taugakerfinu en ekki blóðrásarkerfinu. Það er ekkert óalgengt að sjá 6 og 7 ára börn hlaupandi um á ytri jarkanum (með klumbufætur) og ef ég spyr foreldrana hvort þau hafi fengið læknisráð þá fæ ég iðulega þau svör að læknirinn hafi ráðlagt að bíða þar til að barnið sé orðið fullvaxið svo að hættuminna sé að senda það í aðgerð! Á Íslandi hef ég einungis séð klumbufætur hjá fólki vel yfir 50 ára þar sem núna eru aðgerðir gerðar á ungabörnum og/eða þau sett í gifs til að laga þetta... og frekar einfaldar aðgerðir að ég held...
Æi, hvað ég er nú ánægð með íslenskt heilbrigðiskerfi....

In my job here I have seen so many things that I know I will never see in the western world... thank gosh! So much ignorance, unjustice and lack of understanding (and by that I mean understanding but not wanting to understand, if you know what I mean!). Early intervention is something that is going to be standardized in the health(non)care system in many years and after that it will take even more years to get it working. Another thing is that healthcare workers don´t seem to explain to parents and/or clients what is going on, like in Lali´s fathers case and the importance of a CT scan, and the countless times I have explained that CP (cerebral palsy), hemiplegia and polio are not related to blood circulation but neurological disorders. Of course there the lack of education plays a big part but I think that if I, the foreigner with the huge language barrier, can get the basics into peoples heads, Indian healthcare workers could also... It is not uncommon to see 6 and 7 year olds running around with club feet, walking on the external yark of their foot, and if I ask the parents if they have been taken to a doctor, they reply that the doctor doesn´t want to do an operation until they have reached full height so the risk at the operation will be less! I have only seen clumb feet in individuals older than 50 in Iceland (I know, I know... I´m getting pretty boring of how thing are good in Iceland and bad in India...) as in the cases of club feet children are put in casts and/or operated as soon as possible today... and rather simple opperations I think...


Hér eru svo vefslóðirnar ef þið viljið lesa greinarnar sjálf
Here are the websites if you want to read the articles about the girls youself
http://www.msnbc.msn.com/id/21652326/?GT1=10547
http://www.msnbc.msn.com/id/24012024/from/ET/


Vildi bara deila þessu með ykkur...
Just wanted to share this with you all...

Spólan - að bráðna....